Nieuwe schoenen

‘Voor mij verandert er niet zo veel,’ zei ik stoer in het begin van deze crisis. ‘Ik leef altijd al met onzekerheid en ik heb toch al geen vaste werktijden. Ik probeer gewoon niet te ver vooruit te kijken’. ‘

Ik reageerde door te doen. Ik besef steeds meer hoeveel ik op mijn moeder lijk. Toen de expositie niet doorging, maakte ik een website voor mijn schilderijen en ik kreeg een aantal schilder-opdrachten waar ik me in vast kon bijten. Toen de lopende zaken een beetje geregeld waren, begon ik aan een klus die ik al drie jaar uitstelde, mijn Artist’s Way website vernieuwen. Ik was weer een paar weken zoet.

Toekomst

Maar toen ook dat bijna af was, lag ik ineens nachten wakker. Naast mijn gestaag snurkende man zie ik het langzaam licht worden. Mijn lijf is moe maar mijn hoofd draait overuren. Toekomstscenario’s buitelen over elkaar heen.

Wanneer kan ik weer groepen organiseren? Naar het filmfestival in de stad? Kan ik ooit weer familieopstellingen begeleiden? Het eerste kwartaal van 2020 was mijn beste ooit. Het leek erop dat mijn bescheiden toko een gezond bedrijf zou kunnen worden. Is er wel toekomst voor wat ik doe? Wat als de economie echt instort, ontstaat er dan solidariteit of hardheid in de mensen?

Morgen

Misschien moeten we een extra paar schoenen kopen, nu ons geld nog wat waard is. Iemand uit mijn schrijfclub vertelde in haar verhaal hoe ze onder bruggen naar een geschikte slaapplaats zocht. ‘Ik kan altijd nog gaan schoonmaken’ sus ik mezelf in slaap. En schilderen kan ook als niemand er om vraagt.

Als ik eindelijk slaap, beklim ik in mijn dromen eindeloze trappen om aan vloedgolven te ontsnappen. Het lukt, maar god wat een hoop trappen. De volgende ochtend schijnt de zon. Ik heb een gesprek over een online workshop die ik ga geven, ik coach iemand, ik ruim mijn atelier op, ik maak het huis schoon. Ik probeer maar niet te ver vooruit te kijken. Morgen begin ik aan een nieuw schilderij.

Wil je zien wat ik schilder? kijk op https://fredekkers.nl/

Blijf op de hoogte!