Geplaatst op

Gemak dient de mens

Vandaag was ik bij Martine Cornelissen, acupuncturist. Ik wil minder moe zijn, meer energie. Mijn censor vindt dit natuurlijk onzin. Tijd- en geldverspilling. Maar ik hou van het ritueel, de aandacht voor mijn verhaal, die twintig minuten daar liggen met mijn ogen dicht. Het voelt weldadig. Dus overtuig ik mijn censor dat dit mag, ook al kan ik misschien niet bewijzen dat het ECHT werkt. Martine zegt fijne dingen. Bijvoorbeeld: “Tot ongeveer je 45e handel je vooral vanuit wilskracht. Daarna gaat het er om dat je leert handelen vanuit je kracht. Dan volg je het pad dat bij jou past en doe je datgene wat jou makkelijk afgaat.” Dat doet een paar belletjes rinkelen.

Het is opvallend hoe vaak mensen datgene dat ze makkelijk afgaat, afdoen als onbelangrijk. “Dat is te makkelijk. Geen kunst aan.”  Ik doe het zelf ook. Als ik aan het schilderen ben bijvoorbeeld. Als ik worstel, heb ik het gevoel dat ik goed bezig ben. Maar als iets moois ontstaat zonder strijd, ga ik vaak net zo lang door, totdat de oorspronkelijke schoonheid verdwijnt onder een dikke laag hard werken.

Laten we gemak en eenvoud in ere herstellen. Niet gemakzucht. Niet de weg van de minste weerstand. Ik doel hier op ‘quality easy‘ zoals Danielle Laporte van The Firestarters het noemt. Om het jezelf makkelijk te maken moet je leren ‘nee’ zeggen tegen alles dat niet past bij jouw levensdoel of bij jouw waarden. Leren de dingen luchthartig te nemen die daar om vragen. Aanvoelen dat er een tijd is voor alles, dat niet alles in dezelfde tijd past. ‘Cheap easy‘ is slordig en zonder aandacht, maar ‘quality easy’ vraagt om focus en het lef te kiezen voor wat werkelijk past bij jou.

Dus als ik minder moe wil zijn, moet ik nog selectiever kiezen waar ik mijn energie aan geef. Me nog meer me richten op dat wat me blij maakt en de dingen doen die me van nature goed afgaan. Eitje.

Geplaatst op

Avontuur

Toen ik jong was ‘overkwamen’ mij voortdurend spannende dingen. Als iemand vroeg of ik de volgende dag mee wilde rijden naar Italie, dan deed ik dat zonder aarzeling. Nu moet ik vaak zoeken naar avontuur. De dagen zijn voorspelbaar en agenda’s regeren het leven. Maar uiteindelijk draait het nog steeds om JA zeggen als er een kans voorbij komt. JA in plaats van, ‘geen tijd, moe, misschien volgende week’.

Arduino

Dat is wat er gebeurt als Astrid Poot op een vrijdagmiddag, vlak voor onze vakantie op Texel vraagt of wij haar Arduino willen lenen. ‘Liever een andere keer’, wil ik al zeggen, ‘te moeilijk, snap ik vast niet, wordt een drama’. In mij is weerstand, veel weerstand. Maar naast mij spat mijn zoon van elf bijna uit elkaar van opwinding. Alles aan hem zegt JA. Ik laat me overhalen. En zo zit ik dus in een huisje op Texel te prutsen met draadjes, en computertaal van de Arduino.
Roestige kennis over schakelingen wordt langzaam wakker tijdens het puzzelen. Ik heb een leesbril nodig voor de kleine nummertjes, maar we gaan als een speer. Soms zitten draadjes verkeerd om en turen we naar een scherm met vierkante blokjes. Maar uiteindelijk, met hulp van het boek dat hoort bij de starterkit, (en app ondersteuning van Astrid) maken we wonderlijke dingen. Het gevoel om samen iets te maken, dat we nauwelijks begrijpen, is ongelofelijk spannend. Een avontuur waar je de deur niet voor uit hoeft.

weerstandWeerstanden, ontdek ik, zijn mooie keramieken dingetjes met gekleurde ringen erom heen. Die kleuren vertellen je hoe sterk de weerstand is. Als hij te sterk is, blijf er niet genoeg stroom meer over. maar zonder, kan je lampje doorbranden of blaas je je speaker op. Dat is precies waar ik naar zoek in mijn werk en leven. Wanneer moet je JA zeggen tegen een nieuw avontuur? Te veel verandering, te grote mislukking kan verlammend werken. Maar zonder spanning ontstaat er geen stroom, geen beweging.

Geplaatst op

The human tribe is a slow changer

“It is the past that holds back…. there are historical reasons why the human tribe is such a slow changer. Because change is very very scary. Humans don’t do scary things on their own. It takes something much bigger to force them into change. The heart attack or the car accident….or for humanity as a whole, the meteorite that hits us. We are a bit like dinosaurs in a way” Ricardo Semler in Tegenlicht
Ricardo SemlerEen vraag die me al jaren bezig houdt: hoe kun je ‘wakker worden’ en beseffen wat werkelijk belangrijk is in je leven, zonder dat auto ongeluk, die hartaanval of zonder je huis in brand te steken, zoals in het voorbeeld van Otto Scharmer van de theorie U? Hoe kun leven naar jouw waarden en tijd maken voor de mensen en dingen waarvan je houdt? Dat willen we allemaal, en toch blijkt dat lastig te realiseren.

In mijn training gebruik ik hem vaak als voorbeeld: Ricardo Semler. Het beeld van hem op zijn veranda in zijn prachtige huis in het regenwoud, waar hij iedere ochtend eerst de vraag stelt wat hij voor die dag allemaal kan schrappen. Want de meeste dingen lossen zich vanzelf op en veel kan net zo goed door iemand anders worden gedaan. Zo blijft er tijd over voor de belangrijke dingen, zoals wandelen en op je gemak een sigaar te roken.

Ricardo vertelt hoe hij een strand aanlegt voor zijn kinderen. Waarbij hij twee verschillende werelden bij elkaar brengt die elkaar normaal nooit ontmoeten: ‘strand‘ en ‘bergen‘. ‘Er is niet veel voor nodig’, zegt hij, ‘een vrachtwagen met zand, dat is alles. En een verandering van het beeld in hoofd.’ Natuurlijk heeft hij relatief makkelijk praten, in de positie waarin hij nu verkeert. Maar toch heeft hij gelijk.“An adventure does not need to be large and intense to be adventurous and nutricious.” zegt Julia Cameron. De aanpassing die nodig is, kan klein zijn en ligt vaak zo dichtbij dat we hem over het hoofd zien. En omdat het eng is om te veranderen, hebben we de steun van anderen nodig. Maar het kan wel, dat zie ik elke keer in mijn trainingen of na een dag loopbaanbegeleiding: in ieder leven is verandering ten goede mogelijk. En dat heeft meestal veel meer te maken met verbeelding dan met geld of goederen. En voor verbeelding is ruimte nodig. Dus toch beginnen met los komen van het verleden en alles uit je agenda schrappen dat overbodig is.

Dit is een deel van het volledige interview, vanaf 31:20 het stukje over veranderen. Voor de Tegenlicht uitzending van 8 februari 2015 kijk hier.

Geplaatst op

Zwart Wit

Eerst zitten we op volgorde van leeftijd. Mijn plek is rechts in de cirkel, tussen de ouderen. Het begint te wennen. Vroeger was ik altijd de jongste bij opleidingen, maar die tijd is lang voorbij. Bij de opleiding die ik nu doe, familieopstellingen in Groningen, is ordening een belangrijk thema. Iedereen heeft een plaats binnen het systeem. Er zijn veel manieren om te ordenen. Hoeveel jaar werkervaring heb je? Ik reken en kom op 14 jaar. Mijn eerste betaalde baan kreeg ik in 2000. Ik verschuif naar de linkerkant van de cirkel. Ergens tussen de dertigers. Het voelt raar. Aarzelend stel ik de vraag: moet ik misschien de jaren als kunstenaar meerekenen?

Op hoeveel jaar kom ik dan? Zesentwintig jaar. Ik moet ervan huilen. Een deel van mij haalt opgelucht adem. Al die jaren die ik had afgedaan als mislukt, blijken toch waarde te hebben. Ondanks alles. Ja ik was onvolwassen, onverantwoordelijk en vol zelfdestructie. Gezondheid was vanzelfsprekend en we wilden toch niet oud worden, dus kon en mocht alles.  Al die foto’s die ik maakte, de nachten in de kroeg, de reizen zonder plan, de exposities die ik organiseerde, de stukjes die ik schreef. Ik had overal mijn mening over klaar. Ik dacht in zwart wit. Stortte me ieder jaar in een nieuw liefdes avontuur. Was in de hemel en stortte weer neer. Sommige herinneringen zijn pijnlijk en vol schaamte, maar natuurlijk had ik niets ervan willen missen.

Erkennen dat ik niet één gezicht heb geeft zo veel meer plezier en ruimte. Ik ben niet alleen verstandig en wijs, maar ook ijdel en onbezonnen. Niet alleen een doorzetter maar ook wispelturig en vol ongeduld. Niets menselijks is mij vreemd om maar een oud Latijns gezegde aan te halen. De drang om een ‘goed mens’ te zijn, verantwoordelijk, volwassen, vriendelijk en empathisch maakte dat ik een schat van ervaring had afgedaan als niet relevant. Maar juist die ervaring geeft me de diepte die ik nodig heb in mijn werk en leven van nu. En als ik me niet meer anders hoef voor te doen dan ik ben, word ik vast een leuker mens.

Geplaatst op

Brief uit de toekomst

Lieve Frederike,

Langzaam kom je er achter: niets is wat het lijkt. Als je dichterbij komt is het alweer veranderd. Dus je kunt wel je koers bepalen en genieten van vergezichten, maar kijk ook goed om je heen, waar je nu bent. Want hier gebeurt het.

Die enorme drive om hard te werken is mooi, maar dat is wat anders dan alles snel doen, om ervan af te zijn. “Klaar!”, op naar het volgende. Maar rust is essentieel en weldadig, zoals muziek niet zonder stilte bestaat. Wacht niet met rusten tot je ‘klaar’ bent. Wanneer denk je dat dat zal zijn? In je doodskist? Het einde komt echt wel; misschien wel sneller dan je denkt of wilt.

Het lege midden en The Artist's Way
Het lege midden en The Artist’s Way

Zoek het lege midden, luister wat omhoog borrelt. En als je in het lege midden landt, zul je zien dat het helemaal niet leeg en stil is, maar vol leven. Het is de bron, waar ruimte is voor alles en waar je liefhebt, wat je normaal niet kunt uitstaan. Als je je daarmee verbindt word je veel minder afhankelijk van de goedkeuring van de wereld. Dan hoef zelfs ik je niet meer te vertellen dat je op de goede weg zit. Dan hoef je niet meer te zoeken naar de bodem en land je minder hard.

Tijd is magisch. Door vertraging komt er tijd vrij. Geef jezelf de tijd om te spijbelen in de vorm van lezen, schrijven en wandelen en je zult worden beloond met een gevoel van weldaad en een zee van tijd. Probeer het maar.

Liefs,
Frederike

P.S. deze brief schreef ik een jaar geleden tijdens het Weekend Wongema vanuit de toekomst aan mezelf.

Geplaatst op

Herinnering is als een hond…


Tekening: Nynke Kuipers, www.elkedageentekening.nl

Herfst 1984, vier uur in de namiddag. De straten van Utrecht zijn nat, het licht kleurt blauw van de schemering. Iedereen heeft haast. Ineens overvalt het me: ik sta op eigen benen. Er zal niemand mij vanavond komen instoppen en me verzekeren dat het allemaal wel goed komt. Dat gebeurt natuurlijk al jaren niet meer, maar het is symbool voor alleen wonen in deze nieuwe stad, ver van familie en vrienden. De droom is is uitgekomen. Een ruimte vol mogelijkheden strekt zich voor me uit. Ieder herfst opnieuw snuif ik met de geur van natte bladeren, dit gevoel in me op.

Lente 1985. Als een razende fiets ik door de grijze buitenwijk, vers geplukte narcissen in mijn vuist geklemd (als anarchist, zijn die bloemen op de rotonde van mij). Onderweg naar mijn vriend die na maanden eindelijk mijn geliefde zou worden. De aankomst kan ik me niet herinneren. En dat de liefde tragisch eindigde, verandert niets aan de blijdschap die dit beeld nu nog bij me oproept.

Winter 2000. Liggend in bad besef ik ineens dat hij, op dit moment, net zo naar morgen verlangt als ik. Mijn man, die ik na zeven jaar opnieuw ga ontmoeten. Hij weet, dat ik weet, dat hij weet dat we elkaar eindelijk weer zullen zien. Het besef dat we al verbonden zijn, nog voor de ontmoeting, maakt me duizelig. Ik weet dat we vanaf nu samen zullen blijven. Stilte voor de storm, weten dat er iets groots te gebeuren staat.

Zomer 2004, drie uur in de nacht. Als ik zachtjes heen en weer loop is het stil en rust hij tevreden tegen mijn borst. Als ik, uitgeput, even wil gaan zitten zet hij een keel op. Van liggen is geen sprake. Ik loop naar het raam en zie een gouden maan boven de huizen uitkomen. De vermoeidheid en de wanhoop maken even plaats voor rust. Ik weet dat ik later aan dit moment zal terugdenken met een glimlach.

“Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil.”
Cees Nooteboom

Geplaatst op

Cocoonen

In deze donkere dagen is er weinig fijner dan binnen cocoonen met een lekker boek. En dan liefst nog met een potloodje erbij, zodat ik meteen kan onderstrepen wat me raakt. Het voelt altijd als spijbelen, terwijl het natuurlijk juist heel nuttig is. Hier volgen een paar boeken die mij inspireerden of die op me wachten.

Handboek voor het bouwen van je eigen luchtkasteel, Barbara Tammes

Barbara Tammes(1966) werkt sinds haar 19e als copywriter in de reclame. Gelukkig is ze daarna voor zichzelf begonnen en heeft dit heerlijke boek gemaakt. Het zijn niet alleen fijne tekeningen, de inhoud is doorleefd. De kamers van het luchtkasteel hebben allemaal hun functie, van de torenkamer, tot de kamer van schaamte, de gelukkamer, de traanzaal en nog veel meer.
“Het gaat je niet lukken”, briest de draak, het meisje houdt voet bij stuk: “maar het is toch wat ik wil.”

The Firestartes Sessions Danielle Laporte
The Bad Ass Artist’s Way‘, staat er op de achterkant, dus ik moest het boek wel openslaan. En al doen de enorm grote letters soms pijn aan mijn ogen,  en is de stijl erg Amerikaans. Het boek is ook bij vlagen slim, provocatief en grappig. “Doelen zijn niet belangrijk, zorg dat je weet hoe je je wilt voelen.” “Doe alleen die dingen die je van nature goed afgaan”. “In balans zijn is een mythe die ons veel te veel tijd kost” en andere, vaak boute adviezen, om je te ondersteunen bij het realiseren van je dromen. Ik ben er nog maar net in begonnen, maar ik ga het uitproberen en wie weet, wat er van komt.

Stil de tijd, Joke Hermsen
Tijd is magisch. Dit boek is een onderzoek naar verschillende
soorten tijd, vanuit filosofisch perspectief. Er is de kloktijd, die je kunt meten, en er is de ‘duurtijd’, die je ervaart als je even overal tussenuit stapt. Zoals Julia Cameron zegt: “when you create you are in the moment, and the moment is timeless.” Dit boek raakt me omdat ik vaak het gevoel heb, niet genoeg tijd te hebben, en dat ook heel vaak hoor van mensen die mijn training volgen.  Dus de grote vraag van deze tijd: waarom laten we ons zo opjagen? En: hoe kunnen we onszelf meer tijd gunnen voor de dingen die we echt belangrijk vinden?

Kunst als Therapie, Alain de Botton en John Armstrong
Sommigen vinden dat Alain de Botton doordraaft in dit boek, maar ik vind het verfrissend en onderhoudend. Alain de Botton en John Armstrong zijn bekend van The School of Life in Londen, met lessen als: ‘How to stay calm’, ‘How to be a better friend’ en ‘How to have better conversations’. Dus geen ‘l’art pour l’art’ maar kunst als medicijn voor de ziel.
In plaats van onze ontluistering te herstellen door te hameren op onze versmade belangrijkheid, kan een kunstwerk ons helpen onze wezenlijke nietsheid aan te voelen en te waarderen.

Irvin D. Yalom Tegen de zon inkijken
“Bijna niemand zegt op zijn sterfbed, had ik maar harder gewerkt” is één van de bekende uitspraken van Yalom. Deze eigenzinnige psychiater (bekend van “Nietsches tranen, ook een aanrader) is ervan overtuigd dat bezig zijn met de dood ons leven meer zin geeft. Hoe raadselachtig de dood ook is, hij kan ons ons helpen onze prioriteiten helder te krijgen en ons inspireren tot liefdevoller leven waarin we meer risico’s durven te nemen. Verrassend dat een boek over de dood zo opbeurend kan zijn.

Geplaatst op

Eer uw vader en uw moeder-deel 2: mijn vader

Deze zomer nam ik tijd om stil te staan bij de dingen die ik heb geleerd van mijn ouders. Nu heb ik mijn puberteit grondig doorleefd, zo van mijn 13e tot mijn 30e, dus het was verfrissend de zaken eens van een heel andere kant te bekijken. Geinspireerd door het boek van Lou Niestadt, ”Groots en meeslepend leven, een ode aan de dagelijkse sleur” maakte ik mijn lijstjes. (Lees ook deel 1: mijn moeder.)

1. Zoek de kleine weggetjes en wandel: als je loopt zie je meer! Het was begin jaren zeventig. Met onze volkswagen kever reden we naar Joegoslavië. Drie kinderen achterin. Over bergpassen, want als je de tunnel nam, miste je het uitzicht. Toen mijn vader na veertig jaar werken met vervroegd pensioen mocht, begon hij een nieuwe carrière. Hij werd gids. Wandelde met groepen heel Europa door. Turkije, Syrië, niets was te ver. Hij ontmoette zijn tweede grote liefde tijdens het wandelen en wandelde met haar door alle uithoeken van Nederland en samen schreven ze er een boek over. Als kind vond ik wandelen saai, nu probeer ik mensen die The Artist’s Way volgen uit te leggen hoe wandelen je leven verdiept en vereenvoudigt.

2. De magie van fotografie
Als kind mocht ik naast hem zitten en kijken hoe het in het rode licht, op het witte papier, langzaam een beeld verscheen. Dan mocht ik met een speciale tang de foto van bad naar bad tillen. Geduld is nooit mijn sterkste kant geweest, maar in de doka werd ik altijd rustig. Misschien is dat wel het mooiste dat hij me heeft laten zien: als je ergens van houdt, als je je laat betoveren dan ben je in staat boven jezelf uit te stijgen.

3. Muziek is balsem voor de ziel
Van zijn eerst verdiende geld kocht mijn vader langspeelplaten. Die waren heilig, daar mocht niemand aankomen. In de verre landen waar we kwamen, kocht hij altijd muziek, vreemde klanken vulden ons huis. Met Pasen luisterden we naar de Mattheus Passion. Natuurlijk vond ik dat als kind net zo saai als wandelen, maar ergens heeft hij toch een zaadje geplant. Nu is het een groot plezier om samen met mijn vader naar het concertgebouw te gaan, of rond Pasen de Mattheus bij te wonen.

4. Het plezier van zelf iets maken en nieuwe dingen leren

Net als mijn vader moet ik altijd oppassen dat mijn huis niet uitpuilt omdat ik elk stukje hout wil bewaren. Wie weet komt het nog van pas, kan ik er iets van maken. Enthousiast kwam hij van steigerpalen een bed bouwen in het kraakpand waar ik woonde. Of de wc mee aanleggen. Al schudde hij zijn hoofd als hij zag hoe ik de koperen buizen schuin over de muur liet lopen. Door mijn vader weet ik dat je niet bang hoeft te zijn voor computers, hij leerde mij in 1974 hoe je zelf een spelletje kon programmeren en voorspelde dat iedereen ooit een computer in huis zou hebben. (Wij verklaarden hem natuurlijk voor gek)

5. Wie als een dubbeltje wordt geboren, vergeet nooit de waarde van een kwartje. Mijn vader was vijf toen de oorlog begon en heeft zijn stad Nijmegen zien branden tijdens de bombardementen. Hij heeft de tijd meegemaakt dat er echt niet genoeg was; dat eten, warmte en veiligheid niet vanzelfsprekend waren. Soms vervloek ik zijn zuinigheid en zou ik willen dat hij zichzelf zou baden in luxe. Maar ik weet dat hij het meest geniet van eenvoud en het liefst zijn geld weg geeft aan zijn kinderen of goede doelen. Dus probeer ik te accepteren dat hij zichzelf zo weinig gunt en te genieten van de dingen die hij mij geeft. En dat lukt steeds beter.

Geplaatst op

Eer uw vader en uw moeder- deel 1: mijn moeder

Deze zomer nam ik tijd om stil te staan bij de dingen die ik heb geleerd van mijn ouders. Nu heb ik mijn puberteit grondig doorleefd, zo van mijn 13e tot mijn 30e, dus het was verfrissend de zaken eens van een heel andere kant te bekijken. Geinspireerd door het boek van Lou Niestadt, “Groots en meeslepend leven, een ode aan de dagelijkse sleur” maakte ik mijn lijstjes.

1. Je bent echt nooit te oud. Mijn moeder begon aan de kunstacademie toen ze 42 was. Ze kocht een oud herenhuis en verhuisde naar de stad toen ze bijna 50 was. Ze trouwde met haar tweede grote liefde toen ze 62 was en haar droom: een huis in Frankrijk, met atelier en B&B, heeft ze een jaar daarna gerealiseerd. Dus nooit zeuren over te laat of te oud.

2. Contact is belangrijker dan gelijk hebben
In de periode dat ik helemaal los ging en alles deed wat god en mijn ouders hadden verboden, besloot mijn moeder op een bepaald moment de strijd op te geven. Wat ze niet opgaf was mij; ze bleef me opzoeken, al moest ze zich een weg banen door de rijen lege flessen. Ze bleef komen en we bleven verbonden. Nu ik zelf moeder ben, besef ik pas hoe knap dat was.

3. Neem risico’s: durf een beginner te zijn, laat jezelf zien, doe wat je echt graag wil. Laat je niet weerhouden door doemscenario’s. Als het lukt is dat altijd ook een deel mazzel en als het mislukt is dat ook gewoon pech. Dat is het leven.  Toen mijn ouders in 1962 een huis met hypotheek kochten, verklaarde iedereen hen voor gek. Maar mede daardoor woont ze nu als God in Frankrijk. Risico’s maken je leven spannend en laten je voelen dat je leeft. Never a dull moment.

4. Geniet van de lekkere dingen van het leven. De weken voor kerst rook ons huis naar vers gebakken brood, taart, en nog honderd andere heerlijkheden. iedereen kwam altijd graag bij ons, want mijn moeder maakt van eten een feest. Er wordt altijd hard gewerkt maar ook op tijd gestopt voor een lekker kopje thee met taart en natuurlijk aan het eind van middag een aperitiefje in de middagzon. Mijn moeder is helemaal op haar plek in Bourgondië!

5. Begin! Toen ik in de eerste keer rondliep in de grote tuin in haar nieuwe huis in Frankrijk zakte de moed me in de schoenen, Zo veel grond, zo veel werk, hoe ging ze dat in godsnaam aanpakken? Nou heel eenvoudig. Mijn moeder kiest een hoekje en gaat vandaag daar aan het werk. Met veel plezier. En morgen weer een ander stukje. En zo heeft ze in de afgelopen jaren de hele tuin en het huis onder handen genomen en gemaakt tot een klein paradijs.

Maandag deel twee: mijn vader.

Geplaatst op

Verdwalen

Het begon op een mooie zomeravond dat ik geen zin had om te voetballen. We hingen na het eten met een glas wijn op de bank. Zoon van negen rent om ons heen. “Kom, naar buiten, voetballen”. Hij is niet te stoppen.  Er moet beweging komen, het wordt een fietstocht. Met tegenzin sleep ik mezelf van de bank naar buiten. Ik besef nog niet dat een ritueel ontstaat dat deze zomer zal tekenen. Onze avondlijke fietstochten worden gezamenlijke avonturen waar ik iedere keer ontspannen en vol energie van terugkeer.

Ik geniet van het prachtige licht, de lange schaduwen. Maar vooral van de manier waarop we fietsten. De opdracht is om te verdwalen. Om door straten te fietsen waar we nog nooit zijn geweest. We ontdekken heel nieuwe gebieden, vlakbij ons eigen huis. Ik word meegenomen door een negenjarige en kijk door zijn ogen naar de wereld. We fantaseren over de mensen die achter de gevels wonen. We lachen om de mensen die op een kluitje in de rook zitten te barbecuen. We proeven de sfeer in verschillende parken. We weten nooit precies waar we uitkomen en soms lukt het om te verdwalen. Ik voel dat er iets in mij ontspant en kijk weer met nieuwe aandacht om me heen. Nieuwsgierig en zonder vooropgezet doel. Eigenlijk precies de innerlijke houding is waar Otto Scharmer (Theorie U) op doelt als hij spreekt over “het lege midden”. De plek waar creativiteit ontstaat. En dan herinner ik me de woorden van Julia Cameron:” An adventure does not need to be large or intense to be adventurous or nutricious.” Zo Waar.