Geplaatst op

Monstera Deliciosa, een muurtekening

Wie mij kent, weet dat ik graag planten teken. Het was dan ook een groot plezier om bij iemand thuis een grote Monstera Deliciosa  op de muur te tekenen. Natuurlijk ook best spannend. Thuis uitproberen wat werkt en wat niet, welk materiaal en hoe groot. En dan ter plekke in één keer op de muur. Het is mooi geworden en het was geweldig om te doen.

Kijk hieronder naar het ‘making of’ filmpje (20 seconden).

Wil je  ook een muurtekening in je huis of werkruimte? Wil je weten wat er mogelijk is en wat de kosten zijn? Neem contact op per mail of bel me 06-14208234

Geplaatst op

Interview (9): Connie Franssen, schrijfcoach

Voor deel negen in deze serie, praat ik met Connie Franssen, danseres, schrijfster en trainer. Ze deed mee met de Artist’s Way training in 2012 en de vervolg training in 2013. Dat inspireerde haar tot het ontwikkelen van haar eigen schrijftraining, de ‘Write Way’.

Waar wil je zijn over 5 jaar?

Laatst vroeg een vriendin, waar wil je nou zijn over vijf jaar?  Ik vind dat heel volwassen klinken, doelen stellen en daarnaar toewerken. Maar zo werkt het voor mij niet, Ik heb dat nooit gedaan. Dingen komen op mijn pad.

Vroeger heb ik jarenlang professioneel gedanst. Dansen was mijn leven. Ik heb bijvoorbeeld ook een jaar moderne jazz gestudeerd in New York. In die tijd, eind jaren 70, was New York nog een hele nare vieze gewelddadige stad, maar je kon er wel de hele dag lessen volgen. Op mijn 33e werd mijn rugklachten te erg en moest ik stoppen. Via het arbeidsbureau heb ik me laten omscholen en werd systeem beheerder bij TNO. Liep ik ineens rond met een schroevendraaier en hielp mensen met software problemen. Daar lag mijn hart niet. Mijn oudste dochter had veel zorg nodig, dus wilde ik minder werken. Ik kreeg een administratief baantje bij de interne uitgeverij en daar ontdekte dat ik kon schrijven. Sindsdien leef ik daarvan. Zoiets kun je van te voren niet bedenken.

Show up!

Je moet niet wachten tot inspiratie als een cadeautje uit de hemel in je schoot valt, dat is onzin. Je moet gewoon aan de slag. Dat is wat Julia Cameron (schrijfster Artist’s Way) ook zegt: “Show up at the page!”. In de schrijftraining die ik geef, the Write Way, zie ik het keer op keer gebeuren. Mensen komen meestal met het idee: ‘ik kan niet schrijven’. Maar ze krijgen allemaal iets op papier, al vanaf de eerste tien minuten, dat vind ik zo gaaf.

Het was confronterend om tijdens de Artist’s Way te ontdekken hoeveel vooroordelen ik had over creativiteit. Ik vind mezelf niet creatief, ik ben een ambachtsvrouw. Creatief is iemand die een roman schrijft, die schildert of componeert. Terwijl creativiteit natuurlijk alles te maken heeft met een manier van kijken. Hoe je je leven inricht en of je durft te kiezen voor onzekerheid. En dat heb ik eigenlijk altijd gedaan. De Artist’s Way heeft me meer ontvankelijk gemaakt, ik zie en ervaar veel meer van wat er om me heen gebeurt.

Vogels en Reeën

Ik had altijd een groot verlangen naar zo’n tuinhuisje in de natuur. Sinds anderhalf jaar geef ik daar ook mijn schrijfcursus. Ik dacht, dat ik daar zelf veel zou schrijven in wat ik mijn schrijfhuisje noem. Maar dat doe ik bijna niet. Ik kijk uit het raam, ik kijk naar de vogeltjes. Ik ga veel lopen, kijken of ik reeën zie. Er zijn paarden en er worden veulentjes geboren. In het begin was het lastig uit te leggen dat ik daar vaak alleen wil zijn. Mijn man voelde zich dan soms buitengesloten. Maar het is zo belangrijk om een eigen plek te hebben. Om te weten wie je bent, zonder ruis. Ik ben daar Connie, niet iemands vrouw, moeder of collega.

Dance for health

Je kunt er op het vertrouwen dat zaadjes geplant worden in de loop van je leven. En als je je voelsprieten open hebt staan, dan gaat dat vroeg of laat ontspruiten. Zo zag ik twaalf jaar geleden een documentaire over Dance for Health, dansles aan mensen die door ziekte of ouderdom moeilijk kunnen bewegen. Dat raakte me enorm, maar ik worstelde in die tijd zelf met een blessure, dus kon ik er niets mee. In de tussentijd ben ik geopereerd aan mijn rug en heb weer mijn lijf terug. En nu ben ik onlangs gestart met de opleiding om zelf die danslessen te geven. Op mijn oude dag moest ik weer auditie doen. En het is gelukt! Eigenlijk is het precies hetzelfde is als The Write Way. Het is een ander kanaal, maar het is ook een manier om mensen in beweging te krijgen, letterlijk en figuurlijk. Ik voelde me meteen helemaal thuis.


Meer lezen over Connie Franssen en the Write Way?
Kijk op conniefranssen.nl

Wil je Connie Franssen ontmoeten in haar schrijfhuisje? Er is een schrijfworkshop op vrijdag 15 juni 2015.
Aanmelden kan via mail: info@conniefranssen.nl


Geplaatst op

Interview (7) Martine Stam, eigenaar kinderdagverblijf

Voor deel zeven bezoek ik Martine Stam, mede eigenaar van kinderdagverblijf Klein Lab in Amsterdam Noord. Ze deed de Artist’s Way training in 2011 en een korte vervolgtraining in 2016.

Energie

In de tijd dat ik de Artist’s Way volgde, was ik aan het herstellen van een burn-out. Mijn werk als project manager had me opgebrand. Ik probeerde me aan te passen aan een bedrijfscultuur waar ik gewoon niet in paste. Als je dan thuis zit ben je niet alleen doodmoe, maar voel je je ook nog afgewezen en buitengesloten. De training gaf me het gevoel weer ergens bij te horen en het was even iets anders dan de psycholoog of de fysiotherapeut. Het is lichtvoetig en geeft moed om weer kleine stappen te zetten. En het werkt relativerend om de verhalen van anderen te horen, want zij hebben dezelfde shit, maar dan anders.

Als je een burn-out hebt, heb je geen energie en heb je nergens zin in. Ik weet nog dat we een lijst moesten maken van twintig dingen die we graag deden, en ik dacht: ‘ik weet er niet eens één’. Maar als je begint, komt er toch van alles. Alleen al het gevoel dat je iets graag zou willen doen, geeft je weer een beetje energie.

Ruimte innemen

Ik was zwanger in die tijd van mijn eerste kind en we waren ons huis aan het verbouwen. We leefden tussen de dozen. Alles kwam tegelijk. Het werkt goed om dan te mogen mopperen op papier, dan hoef  je het ook niet bij anderen kwijt. En soms word je zo moe van je eigen gemopper, dan ga je actie ondernemen. Ik ben in die tijd gestart met mijn eigen kinderdagverblijf. Ik wilde me gewoon niet meer voortdurend aanpassen aan wat anderen verwachten, dat kost te veel energie en levensvreugde.

Ruimte innemen blijft mijn thema. Nog steeds vind ik het soms lastig om naast me neer te leggen wat anderen vinden. Tegelijk ben ik eigenzinnig ben en weet ik precies hoe ik de dingen wil aanpakken. Ik wil geen verantwoording afleggen aan anderen, maar de dingen op mijn manier doen. Ik vind bijvoorbeeld heerlijk om in het Eye te werken, lekker over het IJ uitkijken, tussendoor een uurtje naar de film. Dan kan ik veel werk gedaan krijgen. Maar soms laat ik me daarvan weerhouden, door wat anderen vinden. Daar heb ik schoon genoeg van. Ik ben onlangs ook weer begonnen met het schrijven, hopelijk gaat dat me steunen in het volgen van mijn eigen pad.

Extra leven

Naast mijn bedrijf en twee kleine kinderen, blijft er weinig tijd over. Maar toch ga ik elke week paardrijden. Tijdens de Artist’s Way training heb ik mezelf een kaart gestuurd van een paard. Daar staat op: ‘je moet altijd blijven paardrijden’. Die kaart hangt boven mij bureau. Als ik op een paard zit, denk ik nergens anders aan. Het was ook één van de alternatieve levens waar ik naar verlangde: een boerderijleven. Het goede nieuws is dat je daarvoor niet per se een boerderij hoeft te kopen. Ik kan die kant van mezelf ook leven in een halve dag per week. Als ik dan op een pony door de bollenvelden en de duinen rijd, dan voelt dat enorm luxe. Iedereen is aan het werk en ik ga lekker paardrijden. Ik heb op een gegeven moment besloten om gewoon in mijn paardrijkleren mijn kinderen naar het kinderdagverblijf te brengen zodat iedereen het gewoon weet, niet stiekem. Dan voel ik me wel schuldig, maar van jou heb ik geleerd dat dat er gewoon bij hoort. En evengoed is het dan heerlijk.

Bewaren

Geplaatst op

Interview (5): Frank van Gijtenbeek, televisieredacteur en schrijver

Voor deel vijf in mijn serie interviews, bezoek ik Frank van Gijtenbeek, de vent die schrijven kent. ‘Geef me een pen en notitieblokje en deze man is gelukkig’, zegt hij over zichzelf. Hij deed de Artist’s Way en de vervolgtraining Walking in this World en schrijft nog bijna dagelijks zijn ochtendpagina’s.

Brief van mijn veertienjarige

Als jongen van 14 zat ik vol ideeën en energie, ik maakte altijd krantjes voor vrienden en familie en radioprogramma’s die ik opnam op cassettebandjes met allerlei zelfverzonnen rubrieken. Toen we tijdens de Artist’s Way een brief schreven vanuit ons jongere zelf, nam ineens die veertienjarige het woord. Hij bracht me weer in contact met mijn speelsheid en levendigheid. Ook dook hij daarna regelmatig op in mijn ochtendpagina’s. Hij gaf me inspiratie en spoorde me aan om nieuwe dingen te proberen, om risico’s te nemen.

Goud

Ochtendpagina’s zijn goud voor mij. Ik weet nog dat ik ervoor het eerst mee begon, daar kreeg ik zo veel energie van. En nu nog: het geeft me ruimte, inzichten, ik kan gewoon lekker dingen van me afschrijven. Het heeft zo veel functies. Ik sta er echt vroeg voor op, want als ik het niet doe, dan mis ik het, dan ben ik onrustiger in mijn hoofd.

De mediastilte

De eerste keer, toen jij zei: ‘we gaan een week niet lezen, geen tv kijken en geen internet’, toen dacht ik: ‘mijn hemel, wie gaat daar effe bepalen wat ik moet doen? Bekijk het, de groeten.’  Maar ik ben het toch gaan doen. Toen merkte ik hoe vaak je afleiding zoekt. Door dingen uit te schakelen, voel je waar het echt om draait en waar je behoefte aan hebt. Toen werd duidelijk hoe belangrijk het voor mij is om weer dingen te maken, om te scheppen, echt een soort schreeuw was het. Dat heb ik onthouden en nu maak ik daar meer ruimte voor.

The Write Way

Tijdens de vervolg training kwam ik in contact met Connie Franssen van the write way. Zij creëert ook een Artist’s Way-sfeer. Laagdrempelig. Vrijheid om dingen te maken. Het gaat niet om de techniek of dat iets aan bepaalde eisen moet voldoen. Nee, ze geeft  een opdracht en je laat het gebeuren. Dat ‘laten gebeuren’ is belangrijk. Het hoeft niet gelijk een meesterwerk te worden. Soms heb je anderen nodig om je een nieuwe weg te wijzen. Zo kreeg ik via iemand uit de Artist’s Way groep de tip om les te nemen bij de Theaterkamer en nu schrijf ik mijn eigen cabaretteksten. Het gaat er om kleine stapjes te zetten. Bij elke stap kom je weer op een andere plek en ga je van daaruit weer verder.

Droombaan

Ik werk als redacteur voor kinderprogramma’s op televisie, de baan waar ik als jongen van droomde, maar toch miste ik iets. Ik heb even gedacht dat ik het roer helemaal om moest gooien, maar dat bleek helemaal niet nodig. Sinds ik de Artist’s Way heb gedaan, maak ik naast mijn baan meer tijd voor mijn eigen creativiteit en daardoor heb ik ook weer meer voldoening in mijn werk.

Tijd- Frank van Gijtenbeek

Meer gedichten van Frank van Gijtenbeek kun je lezen op www.deventdieschrijvenkent.nl of op facebook.com/deventdieschrijvenkent.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Geplaatst op

Interview (3): Ingrid Hogewoning, gordijnspecialist

Voor deel drie in mijn serie interviews, reis ik naar Rijnsburg en bezoek Ingrid Hogewoning, eigenaar van de online gordijnwinkel ‘Boer en Bontig’ en moeder van drie kinderen (10, 8, 5 jaar). Ingrid deed de Artist’s Way training in 2010 en een jaar later de vervolgtraining Walking in this World. Zij is mij altijd bijgebleven als extreem vindingrijk als het gaat om tijd maken in uitdagende omstandigheden.

Ideaalbeeld

Voor mij was het een feest om iedere week naar Amsterdam te komen vanuit ons dorp. Dan ging ik lekker alleen ergens eten en daarna samen aan tafel, nieuwe mensen, inspiratie opdoen. Ik had in die tijd een ideaalbeeld van die Amsterdamse meiden op hun bakfiets, in hun King Louis jurkjes, daar keek ik tegenop. En toen zaten zij ineens bij mij op cursus en ze hadden dezelfde worsteling als ik. Er was ook een vrouw die twintig jaar ouder was dan ik en nog steeds nieuwe keuzes durfde te maken. Dat was zo’n verademing om te zien.

Maken voor je plezier

Ik had wel persoonlijke ontwikkelings-trainingen gevolgd. Heel boeiend, maar door de Artist’s Way kreeg ik weer plezier in het maken, dat was zo lekker. Vaak zag ik dingen en dan dacht ik: ‘dat zou ik ook kunnen maken’, maar ik deed het nooit. Pas tijdens de training ben ik weer achter de naaimachine gaan zitten en heb ik een werkplek op zolder gemaakt. Als de kinderen sliepen ‘s avonds  was ik moe en wilde ik eigenlijk voor de tv gaan hangen, maar dan ging ik eerst een half uur naar boven om te voelen of het me energie zou geven of dat ik echt te moe was. Meestal was het dan het eerste. Nu de kinderen groter zijn, zet ik ze zelf aan het werk naast me. Of ik neem de kleine momenten tussendoor. Als de één in bad zit en de ander is nog even aan het lezen, kan ik ondertussen een kussen maken.

Soms moet je eerst je handen leegmaken…

Tijdens de training besefte ik steeds duidelijker dat ik niet meer op mijn plek zat. Ik wist al langer dat ik ander werk wilde, maar ik wist niet wat. Dan dacht ik: ‘na deze reis naar Nieuw Zeeland weet ik het’, of ‘na mijn zwangerschapsverlof is het duidelijk’. Maar ik zat zo vast. Ik had een leuke baan als projectadviseur voor een bedrijf dat interieurontwerp deed. Wij richtten  bedrijven en hotels in en ik hield me bezig met de textiel. Ik verdiende goed, had een auto van de zaak en een laptop en ik mocht altijd een half uur later beginnen als dat uitkwam. Maar het was wel vaak jakkeren en dat wilde ik niet meer. Bij mijn derde zwangerschap besefte ik, ik moet eerst mijn handen leegmaken voordat ik er achter kom wat ik aan wil pakken. Toen heb ik mijn ontslag ingediend. Dat was nogal een schok. Ineens moet je het helemaal zelf doen.

Morningpages: dagelijks schrijven geeft ruimte

Dagelijks schrijven helpt me om te voelen wat belangrijk is. Het bestaat vaak uit lijstjes. Ik wil heel veel. Schrijven geeft overzicht. Als ik een paar dagen niet heb geschreven, begint het me dwars te zitten. Soms ben ik geneigd om gelijk aan de slag te gaan. Dan denk ik: ‘ik heb geen tijd’. Maar ik weet inmiddels dat het schrijven juist ervoor zorgt dat ik meer ruimte krijg. Hoe groter de weerstand, hoe noodzakelijker het is dat ik ga zitten. Dan ga ik even naar binnen. Niet reageren op wat de wereld roept dat je allemaal moet, maar stilstaan bij hoe ik in het leven wil staan als mens.

Het verlangen was groter dan de angst

boerenbontigVoordat ik de Artist’s Way had gedaan, deed ik dingen soms niet omdat ze spannend waren. Nu vind ik ze nog steeds spannend, maar ik laat me daar niet meer door weerhouden. Ik had zelf voor de kinderkamers leuke ruitgordijnen laten maken en een vriendin wilde die ook en via haar weer andere mensen. Zo ontstond het idee voor mijn bedrijf. In het begin deed ik nog freelance klussen voor mijn oude werkgever en daarnaast werkte ik aan mijn webshop. Dat was een hele bevalling. Ik vond heel veel dingen in het begin doodeng. Maar het verlangen was blijkbaar groter dan de angst, dus ging ik door. Het duurde maanden voor de website klaar was en op het laatst kon ik niet meer geloven dat het ooit af zou komen. Toen hij online stond, kwamen er meteen aanvragen binnen. Ik wist niet wat me overkwam. Nu verdien ik er mijn inkomen mee en ben ik aan het uitbreiden. Het begon met wat boerenbont stofjes, wat ruiten en zo steeds meer. Ik werk nu aan een nieuwe website: ‘Fijn Gordijn’. Deze is voor een breder publiek en wordt vanaf het begin professioneler, maar ‘Boer en Bontig’ blijft, daar is het allemaal mee begonnen.

ingrid-hogewoning-800

Wil je gordijnen bestellen bij Ingrid? Kijk op www.boerenbontig.nl. Als je de stof in het echt wil voelen, stuurt Ingrid met liefde een staaltje naar je toe. Vanaf half januari 2017 ook via www.fijngordijn.nl met een breder assortiment.

Ingrid HogewwqoningBewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Geplaatst op

Mediastilte, week 4 van de Artist’s Way

Niet lezen. Een hele week. Dat is de opdracht in week vier van de Artist’s Way. Veel mensen huiveren bij die gedachte. Geen boeken, geen internet, geen sociale media, geen kranten (en nee, ook geen tv of Youtube). ‘Dat meen je niet, maar hoe moet dat dan met mijn werk?’, dat is de klassieke vraag die altijd gesteld wordt. Alsof we daarbuiten onszelf niet voortdurend volstoppen met letters en beelden. Dus jawel: je mag natuurlijk één of twee keer per dag je mail lezen (in plaats van de twintig keer per dag) en je mag ook lezen wat echt nodig is voor je werk. Maar daarbuiten is er totale onthouding. En dat betekent voor veel mensen behoorlijk afkicken.

Soms smokkel ik een beetje. Dan lees ik een kwartier elke avond om in slaap te komen. Maar deze keer wil ik weer eens volledig cold turkey meedoen met de Artsit’s Way groep. Ik sus mezelf met de gedachte wat ik allemaal wel mag. Ik mag wel schrijven, ik mag tekenen, wandelen, knopen aannaaien, dansen en koekjes bakken

Maar waarom doe ik mezelf dit aan? Het antwoord is simpel. Om mezelf wakker te schudden. Om de halfslaap te doorbreken die ontstaat door routine. Als je de input tijdelijk minimaliseert, hoor je beter wat er binnen in je leeft. En je wordt beloond met een enorme output. Dat zegt Julia Cameron, en dat weet ik uit eigen ervaring.

Misschien val ik elke avond om half negen in slaap zonder afleiding, maar dan is dat blijkbaar wat er nodig is. Maar meestal ga ik dingen maken. Brieven schrijven of bloemen tekenen. Als er geen afleiding is, ontstaat er veelt tijd. Het is iedere keer anders, maar het is altijd verfrissend en verhelderend. Dus zeer zeker de moeite en het ongemak waard.

Wil je het ook een keer proberen? Hieronder een paar tips om het jezelf makkelijker te maken.

  • Maak een lijst van bezigheden voor lastige momenten. Dus: wat mag je wel doen? (schrijven, breien, tekenen, opruimen, koken, bakken, wandelen, fietsen, dansen, puzzelen…)
  • Breng eventuele huisgenoten op de hoogte. misschien willen ze wel meedoen, of in ieder geval rekening met je houden.
  • Haal de apps die je in verleiding brengen van je telefoon af. Je kunt ze na die week gewoon weer terugzetten als je wil.
  • Maak duidelijke afspraken met jezelf. Als je uitzonderingen wil maken, zoals een kwartier lezen voor het slapen gaan, schrijf die dan op.
  • Als je een keer de ‘fout’ ingaat is dat geen ramp. Je hoeft niet het hele project te staken, je kunt gewoon de volgende dag met frisse moed verder gaan.
  • Voorkom dat je de hele week vol plant met afspraken. Dat lijkt misschien een makkelijke oplossing, maar dan is de kans groot dat het weinig oplevert.
  • Doe het samen met anderen. Het besef dat er meer mensen hetzelfde lot ondergaan is altijd ondersteunend.
  • Lees voor je stopt met lezen nog even ter ondersteuning wat Julia Cameron er zelf over zegt: “When we are constantly interrupted, we lose our train of thought. When my students experiment with turning their devices off, they find that they are often flooded with ideas, even inspiration.” 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Geplaatst op

Lui zijn is reuze fijn

Zes of zeven jaar was ik. En Pippi was mijn grote held. Pippi durfde alles. Zelf leek ik meer op het verlegen buurmeisje, Anika, die met grote ogen vol afschuw riep: “maar Pippi, dat mag toch niet!”. Het heeft lang geduurd voordat ik de regels durfde te breken.

Van buiten was ik al vroeg een rebel en lapte alle conventies aan mijn laars. Maar van binnen had ik een strenge dictator die me met ijzeren hand probeerde te regeren en die me voortdurend in de gaten hield.

Lui zijn was lang één van de doodzonden in mijn innerlijke wereld. Mijn vrienden lachen me uit als ik zeg dat ik lui ben, maar ik weet wel beter. Als ik er niet bovenop zit, dan doe ik niets. Stel alles uit. Staar uit het raam, kan urenlang lezen, kletsen met vriendinnen, beetje rommelen. Dat moet met harde hand in toom worden gehouden.

Ondertussen hoor ik mezelf steeds vaker een loflied zingen op de luiheid. Adviseer ik mensen om minder hard te werken. Om pauzes te nemen. Leg ik vol vuur uit dat juist die momenten van ledigheid het meest vruchtbaar zijn voor het creatieve proces. En ik ben niet de enige, dit stuk in het NRC: Een goed idee nodig: Relax! gaat daar bijvoorbeeld ook over.

Lanterfanten loont.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet tegen hard werken. Maar nieuwe ideeën ontstaan niet als ik alles vol plan. Er is ruimte nodig voor het onverwachte, het niet geplande, het niet productieve. Te veel ‘moeten’ ontdoet alles van zijn glans.

Het blijft  zoeken naar de juiste dosering, de juiste timing. Maar Lui zijn betekent bijna nooit ‘niets doen’. Vrienden opzoeken, plantjes water geven, wandelen of tekenen; eigenlijk doe ik de leukste dingen als ik ‘lanterfanter’.

Spijbelen is goed voor de ziel, denk ik wel eens. En mijn lievelingslied van Pippi ging over luiheid. En toen ik het opzocht, hoorde ik tot mijn verbazing dat het werd gezongen door Anika, het  bange buurmeisje.

Lui zijn is reuze fijn,
zeg wie vraagt er nog om werk?
De zon schijnt op de vlindertjes,
er staan bloempjes in het perk

Lui zijn is reuze fijn
lieve moeder laat me gaan,
als ik terugkom zal ik vlijtig zijn,
daar kun je van op aan

Lala, lalalala,
en moeder bakt een tulband
die smaakt de luiaard goed
net als een vlijtig iemand

Lui zijn  is reuze fijn
of je geld bezit of niet
wie dat niet gelooft moet naar school toe gaan
maar ik zing het hoogste lied

Lui zijn is reuze fijn
veel fijner dan de vlijt
de lucht is blauw en het bos is groen
en goud is de vrolijkheid

Geplaatst op

Lampje, of hoe een idee vorm krijgt

Wie denkt aan creativiteit ziet vaak zo’n lampje voor zich. Inzicht, het nieuwe idee dat plotseling ontstaat. In de kroeg, tijdens het afwassen, autorijden of als je tien dingen tegelijk aan het doen bent. Glashelder staat het ineens voor je geestesoog. Maar dan komt het realiseren, het vormgeven van je idee. Dat is een heel ander proces, waar vaak concentratie en afzondering voor nodig zijn. En een lange adem.

creativiteitDat is waarom veel mensen onderweg het bijltje erbij neer gooien of zelfs nooit beginnen met het uitvoeren van hun dromen. De kloof tussen het beeld en de realiteit van dit moment kan enorm voelen. Soms duurt het jaren voordat je in staat bent te in de buurt te komen van je originele idee. Toch is dat oorspronkelijke beeld kostbaar want het is je motor, je wegwijzer. Het kan je helpen door te gaan op die dagen dat het lijkt alsof het nooit zal lukken.

Sommige plannen sneuvelen onderweg, maar anderen blijven terugkomen tot je ze realiseert. Zo las ik zes jaar geleden over de plannen van Erik Wong om een werkplek te creëren in het hoge Noorden, Wongema Meteen zag ik voor me hoe ik daar zou werken met een groep mensen. Maar ik had geen idee hoe ik dat voor elkaar moest krijgen. In die tijd had ik nauwelijks genoeg mensen voor mijn groepen in Amsterdam. Het kostte uiteindelijk drie jaar en veel omzwervingen  om  mijn droom te verwezenlijken, pas in 2013 gaf ik mijn eerste Wongema Weekend.

Mensen klagen vaak over te veel ideeën. ‘Waar moet ik beginnen?’ Vaak is dit een teken van faalangst. De beste manier om faalangst te tackelen is oefenen in falen. En daarvoor hoef je alleen maar te beginnen. Ga iets maken. Want iedereen die begint met iets nieuws zal tegen grenzen aanlopen. Mislukken. Lelijke tekeningen maken, onleesbare bladzijdes schrijven. Vieze taarten bakken.

Zoals het mes zich aan de steen scherpt, zo dwingt de materie je tot keuzes. Pas als je je idee vormgeeft in de wereld, wordt duidelijk of het werkt. Of niet. Of je taart smaakt, blijkt pas als we hem proeven. Zoals Julia Cameron zegt: “the learning curve always involves excitement, discouragement, dismay, misery and eventually, mastery.”

Dus: als je een boek wil schrijven, wacht niet tot de ideale omstandigheden of het prefecte idee, maar begin met schrijven. Als je je creativiteit wil ontwikkelen: maak dingen. En dan bedoel ik ‘maken’ in de brede zin van het woord. Het bakken van een taart kan helpen bij het verbeteren van je marketingstrategie.

Hard werken. Maar zeker ook spelen. Want als je iets maakt, dan begin je aan een avontuur. Het wordt nooit precies wat je had bedacht. En onderweg zal je gegarandeerd verdwalen. Juist dan kom je de mooiste dingen tegen.

P.S. dit stukje ontstond naar aanleiding van vragen van Astrid Poot die een artikel schrijft over creativiteit en kennis. Zelf is Astrid één van de meest creatieve mensen die ik ken en o.a. de bedenker en maker van de klooikoffers voor basisscholen.

Lees meer hierover op http://lekkersamenklooien.nl/
(En ook Astrid Poot deed ooit de Artist’s Way training)

Geplaatst op

Samen iets maken

Soms gaat de wekker en besluit ik me gewoon om te draaien. Dan geloof ik dat we beter een dag kunnen bijtanken, even niets. Maar in de loop van zo’n dag gaat een elfjarige zoon zich natuurlijk toch vervelen. En dan, als we geluk hebben, komen we op het idee om samen iets te maken. Daar worden we allebei blij van.

Geplaatst op

Theorie U in de praktijk-4

U.Lab

Het U.Lab is een wereldwijd leiderschapsprogramma, ontwikkeld door Otto Scharmer (theorie U) en zijn team (MIT, Presensing Instituut). Van 15 september tot en met  3 november 2015 doe ik mee met het U.Lab Rotterdam onder leiding van Marc en Yvonne van Ruimte voor Helden.

Week 3: Theorie U: aan de rafelranden van het systeem

Deze week delen een aantal mensen uit onze groep hun ervaringen aan de rand van het systeem. Aan de rand, waar we normaal gesproken niet zo vaak komen, daar gebeurt het.

Daar ontstaan nieuwe ideeën en innovatie, daar is vaak als eerste voelbaar wat er geboren wil worden in een systeem. Aan de rand ontstaan ook rafels. Daar is het patroon niet meer helemaal zoals we het hadden gepland. Daar zijn onvolkomenheden zichtbaar, het is daar onvoorspelbaar. Dat is misschien een reden waarom we daar niet altijd naar willen kijken. Het kan ons verwarren of pijn doen aan onze ogen. We willen het ordenen, rechtbreien, mooier maken.

Foto circus archaos-Fré dekkersWat me raakt deze middag, is hoe krachtig het is als iemand vertelt over een ervaring aan de rand van het systeem, vanuit respect en verwondering. Het is voelbaar dat hij er echt aanwezig was met open hart en open mind, zonder iets te willen veranderen of verbeteren. En juist daardoor verandert deze ervaring iets wezenlijks in zijn verhouding tot de wereld.

Learning journey

Een ander punt dat ter sprake komt, is dat die gebieden aan de rand soms ook veranderen als we ze opzoeken en ons ermee verbinden. De rand verplaatst zich en wordt deel van het systeem. Zoals dat bijvoorbeeld gebeurt wanneer een klein innovatief merk wordt overgenomen door een groter bedrijf. Of wanneer een bewonersinitiatief structureel wordt door subsidie. Misschien is dat jammer, maar ik troost mezelf met het besef dat er altijd weer nieuwe rafelranden ontstaan. En dat ik me daar altijd weer naartoe kan bewegen. Om mezelf wakker te schudden misschien, of om ervan te leren. Een ‘learning journey’ noemt Scharmer dat.

Eén van de opdrachten deze week is om zelf een ‘learning journey’ te ondernemen. Uit je vertrouwde bubbel stappen en je bewegen naar de rand van de voor jou bekende wereld, naar de rand van je systeem. Door daar aanwezig zijn in het onbekende gebied, met een open hart en een open mind, krijg je toegang tot een schat aan ervaring, die je misschien wel blijvend zal veranderen.